داکتر عبدالله عبدالله در جریان سال های جهاد و مقاومت یکی از نزدیک ترین افراد به شهید احمد شاه مسعود بود و اکنون نیز به آرمان های مسعود می اندیشد و ایمان دارد. آقای عبدالله جزو چهره های مطرح در سال های جهاد و مقاومت بود و در کنفرانس های بین اللملی نیز نمایندگی از دولت مجاهدین می نمود؛ پس از فرو پاشی گروه طالبان و شکل گیری اداره ی مؤقت وی به عنوان وزیر امور خارجه دولت جمهوری اسلامی افغانستان در حکومت کرزی، نقش مهم و تعین کننده در چگونگی سیاست خارجی افغانستان پس از سه دهه بحران ایفا نموده است.

داکتر عبدالله در شمار محدود و معدود سیماهای سیاسی است که سیاست را نه تنها به شکل تیوریک و دانش نامه ی؛ بلکه فراز و فرود های سه دهه ی پسین او را به یک سیاستمدار تجربه گرا مبدل ساخته است که حالا خوب می داند که در چه موقعی دست به اتخاذ چه تصمیمی بزند. او بیشتر از هر کس دیگر در باره روحیات و خصوصیات این کشور می داند؛ چون از آوان جوانی الی اکنون در متن حوادث سیاسی به سر می برد.

 یکی از عمده ترین مشکلات که رهبری افغانستان را همیشه با بحران و چالش رو برو ساخته است؛ آوردن افرادی در رأس اداره کشور بوده که هیچ شناخت و تجربه ی از متن جامعه نداشته و حتا با خصوصیات این کشور آشنایی نداشته اند؛ تجربه نشان داده است که بدون حمایت مردمی و حضور رهبران واقعی و برخاسته از بین مردم، آوردن صلح و ثبات در کشور ناممکن است. امروز ما حمایت و پشتیبانی گسترده و بی سابقه جامعه جهانی را با خویش داریم؛ اما متأسفانه می بینیم که با گذشت هر روز وضعیت در تمام زمینه ها بدتر می شود. چون دولت کنونی دولتی مردمی نیست و اعتقاد به حمایت مردم ندارد.

 پس برای این که دولتی بعدی؛ ادامه ی اداره کنونی نباشد، بایست در انتخاب و گزینش زعیم ملی کشور دقت صورت گیرد و کسی انتخاب شود که در واقع فریاد صادقانه ی تاریخ، سه دهه بحران و واقعیت های سیاسی و اجتماعی افغانستان باشد و با داشتن تجربه های زیاد بتواند به بهبودی وضعیت نا به هنجار فعلی تلاش نماید.

 اگر گراف کمک های جامعه جهانی صد برابر هم شود؛ باز هم بازدهی آن مطلوب و قناعت بخش نخواهد بود. چون تا هنوز ریشه های نا امنی، تروریزم، فقرو... شناسایی نگردیده است و این نا توانی بر می گردد به اداره ی ضعیف کرزی که ناشناخته و کورکورانه هر روز دست به یک تصمیم جدید و یا به روایت دیگر به یک تراژیدی و یا کمیدی جدید می زند، و همه ی این ها ریشه در این دارد که کرزی در خیابان های سیاست افغانستان کمتر قدم زده است و تنها از درون ارگ ریاست جمهوری نمی شود به اداره ی صادقانه ی مملکت پرداخت.

پس اگر با این پیش زمینه ی ذهنی وارد مقوله انتخاب شویم داکتر عبدالله غنی ترین فردی است که تمام واقعیت های بحران پسین را نه تنها دیده؛ بلکه خود تجربه کرده است و بدون شک با استفاده از این تجارب گسترده می تواند راهکارها و راهبرد های دقیق و خوب اتخاذ نماید و به تمام مشکلات موجود و نا امنی ها و بی اعتمادی های موجود نقطه پایان بگذارد.

وی سیاستمداری است که کمتر شعار می دهد و بیشتر عمل می نماید و به دور از تمام زد و بند های قومی، زبانی، سمتی و... متعهد به ارزش های انسانی است.

 در جریان سال های جهاد نیز جزو چهره های کلیدی و محوری بود و با عملکرد صادقانه خویش این را ثابت ساخت که او برای موقف و امکانات مالی مبارزه نمی کند؛ بلکه برای تحقق آرمان های برحق ملت خویش و آزادی، آبادی و امنیت و رفاه کشورش مبارزه می نماید و پس از فروپاشی گروه طالبان- سال هایی که وزیر خارجه بود- این را نیز روشن ساخت که می تواند یک مدیر فوق العاده و آگاه نیز در تعین چگونگی روابط سیاسی افغانستان با جهان باشد.