امام خميني (رح) :

_به قدري رياضت كشيد و قيام براي حق كرد كه قدم هايش ورم كرد و از سوي خدا آيه ( ما انزلنا عليك القرآن لتشفي) نازل گشت.

_جبريل كليد خزائن ارض را براي ايشان آورد ، ولي آن حضرت تواضع كرد وفقر را فخر خود دانست.

_مي خواست همه به عالم نور برسند و مبعوث شده بود براي اينكه هياهوهايي را كه در دنيا براي رسيدن به قدرت هست ، از بين ببرد و خدا خواهي در مردم ايجاد كند.

لئو تولستوي ( 1910_1828):

نويسنده مشهور روسي در كتاب خود به نام محمد (ص) مي گويد: جاي هيچ گونه شبهه و ترديد نيست كه پيامبر اسلام از بزرگان و مصلحين دنياست ، آن هم مصلحي كه به جامعه بشريت خدمات شاياني كرده است و اين فخر و مباهات براي او بس است كه يك ملت خون ريز و وحشي را از چنگال اهريمنان عادات زشت و شنيع برهانيد و راه ترقي را بر روي آنان باز كرد و حال آن كه هر مرد عادي نمي تواند به چنين كار شگرفي اقدام كند و نتيجه بگيرد.

بنابراين شخص شخيص پيامبر سلام ، سزاوار همه گونه احترام و اكرام ميباشد. شريعت پيامبر اسلام به علت توافق آن با عقل و حكمت در آينده عالم گير خواهد شد.

ولتر:

سال 1763 ميلادي در تاريخ افكار ولتر نقطه عطفي بود. در اين سال بود كه سرانجام تصوير جديدي از حضرت محمد (ص) و پيروانش در ذهن او ترسيم شد ،

قضاوت او نيز در باره شخص پيامبر كه هميشه مورد عنادش بود ، تغيير كرد و آنگاه كه حقيقت را بازيافت ، در باره آن حضرت گفت: محمد (ص) بي گمان مردي بسيار بزرگ بود و مردان بزرگي را نيز در دامن فضل و كمال خود پرورش داد. قانون گذاري خردمند ، جهانگشايي توانا ، فرمانروايي دادگستر و پيامبري پرهيزگار بود و بزرگترين انقلاب هاي روي زمين را پديد آورد .

ولتر در سال 1776 ميلادي به ياد نمايشنامه فناتيسم ، نخستين اثر ضد اسلامي اش ، آخرين سخن خود را بر زبان آورد كه : ((من در حق محمد (ص) بسيار بد كردم)) و چون برداشت هاي اوليه اواز اسلام تحت تاثير نوشته هاي مغرضانه مسيحيان بود ، از روي خشم ميگفت : (( همه كتاب هايي را كه تا كنون مسيحيان در باره مسلمانان نوشته اند ، بايد بر آتش افكند.