اینجا ، سرزمین آلاله های در خون تپیده است.اینجا دیار دردمندان بی دواست . اینجا وادی انسان هایی است که سالهای سال است یک واژه را از قاموس هستی شان به یغما برده اند و اینان سالهاست که در جستجوی گمشده ی خویشند ; در حسرت فصل سبز هستی شان فصلی که باید میدانستند و ندارند و اما...

نه ; دانستند ; اما پنجه های خشن اهریمنی به هزار ترفند ; به صدها گونه فریب از نزدشان دزدیدند و کنون این مردم این انسانهایی که پیمانه ی وجودشان لبریز دردها گشته است ، نسل اندر نسل در آرزوی فصل گمشده ی زندگیشانند ، در آرزوی بهار . بهاری که باید می داشتند و ندارند و تا هنوز مان نمی گزارند که داشته باشند . چرا که اهریمنان دریافته اند که پیوند پروانه های عاشق با بهار ، وصلتی است اصیل و دیرینه ; آنان دریافته اند که این گل غنچه های آرزومند اگر دمی هم نسیم صبا را در آغوش گیرند تا بیکرانه ها شکوفا میگردند و آسمان خاکستری سرزمین شان را عطر زندگی می پاشند . اینان ، حدیث کبود داغ دل آلاله ها را می دانند که اگر سر به طغیان بردارند جهانی را غرق آشوبی خونین می نمایند . آری اهریمنان خوب می دانند که اگر نسترنها از شبستان حسرتها بگذرند دنیایی را خواهند ساخت به عظمت اندیشه ی گل سرخ و اگر پرستوهای عاشق را بند از بالها بگسلند تا بلندای منزل عنقا ، آشیان خواهند ساخت . آری این است که در همیشه ی زمان جالهای مکر و فریب را در فرا راه بهار می تنند تا بهار نیاید ، نباشد ، نسازد.

اما آلاله های دردمند و داغدار این دیار همچنان بهار را در آرزویند و در انتظار . بهارگمشده روزی از روزهای خوب خدا خواهد آمد و با سرانگشتان لطیفش بر زخم ها مرهم خواهد نهاد آن وقت است که این دلهای به مرهم رسیده ، بدل به دریای پر خروش خواهند شد و بنیاد هر آنچه اهریمن و اهریمنان است را بر هم خواهند زد . روزی نسیم صبح به حصار آرزومند غنچه ها لقب خواهد زد . روزی از روزهای خوب خدا وسعت اندیشه ها از محدوده حقیر ( فکر نان و آب ) فراتر خواهد رفت . آری روزی خواهد رسید که آنانی که پرستوهای مهاجر را با بال شکسته و تحفه ی سنگ ریزه بدرقه می نمایند رو سیاه و سر افکنده گردند . چرا که پرستوها متعلق به دیاری اند با افتخارات عظیم ، سرزمینی با قدامت دیرینه ، مهد علم ، ادب و هنر .