داكتر عبدالله از نسل دوم رهبران جهاد و چهره نام آشناي مقاومت افغانستان و از معدود شخصيت هايي است كه به حيث سفير سيار مقاومت و زبان ديپلماسي آن عمل كرده و در يك مقطع در صحنه سياسي كشور نقش برجسته و بارزي ايفا كرده است.

وي به لحاظ درگيري با حوادث و تحولات سياسي سه دهه اخير كشور، هم با مشكلات و پيچيدگي هاي سياسي -اجتماعي آن آشناست وهم بافت منطقه اي و سياست ها و عملكردهاي كشورهاي منطقه در قبال افغانستان را به خوبي مي شناسد، به همين خاطر يگانه گزينه اي است كه مي تواند ميان سياست هاي نا متوازن منطقه اي و جهاني، توازن و حتي هم سويي در جهت ثبات منطقه و تأمين منافع ملي كشور ايجاد كند.

دوشنبه اين هفته اجتماع عظيمي به حمايت از داكتر عبدالله در كابل برگزار شد. در اين اجتماع، مشخصات جالبي به چشم مي خورد كه در كمتر اجتماع و محفلي قبلاً ديده شده بود.

 اولين مشخصه، تركيب انساني اين اجتماع بود كه در آن از همه اقشار اجتماعي و گروه هاي قومي و زباني در كشور مشاهده مي شد. نمايندگان همه طيف هاي اجتماعي اعم از زنان، جونان، فرماندهان جهادي، علما متنفذين و اتحاديه هاي صنفي در اين همايش حضور يافته بودند و از لحاظ تركيب سمتي و زباني نيز همه گونه رنگ و چهره و زبان در آن به نظر مي خورد كه همگي حول محور يك هدف و به خاطر يك آرمان مشترك گرد آمده بودند.

بهانه اجتماع اگر چه پيوستن گروهي از اعضاي تيم كمپاين آقاي جلالي به كاروان انتخاباتي داكتر عبدالله بود؛ اما گستردگي حضور مردم در اين همايش، فراتر از اين مساله بود و از شوق عظيم آنان براي حمايت از كانديد مورد نظر خود و عقد پيمان همكاري با وي حكايت مي كرد.

میراث ماندگار یک ریس جمهور

روز گذشته زمانی که نام های نامزدان انتخابات ریاست جمهوری را مرور می کردم، این سوال در ذهنم خلق شد که چه عواملی چهره های گمنام این سرزمین را برای ثبت نام در این برنامه ی مهم واداشته است. بدون تردید اگر کارنامه های بسیاری از نامزدان و معاونان آنان به بررسی گرفته شود، به خوبی می توان پی برد که میزان توانایی آنان در اداره ی کشور ‌تا چه میزانی خواهد بود.

به نظر می رسد که از دید این تعداد از نامزدان ‌قصه ی ریاست جمهوری،‌ همانند قصه های دیگر مانند آزادی، دموکراسی، حقوق بشر و ... مفت بوده و از همین منظر است که عده ای را شوق بر آن شده که  برای دست یابی به این سمت وارد رقابت شوند. بدون تردید کارنامه ی چند ساله آقای کرزی و الگوی حکومت داری وی سبب شده تا نگاه به جایگاه ریاست جمهوری یک نگاه تحقیر آمیز  باشد، به طوری که هر کوچه و بازاری خود را شایسته ی این مقام می پندارند. آقای کرزی با شیوه ی کاری خود الگو و میراثی از حکومتداری را به جا گذاشته است که اکنون برای بسیاری از شهروندان این جایگاه به عنوان یک جایگاه فاقد مسوولیت، ‌اقتدار و  اتوریته ی رهبری به شمار می رود. بیشتر نامزدان گمان می کنند که زعامت سیاسی در افغانستان یک کار ساده و بی مسوولیت خواهد بود. به باور این عده، آقای کرزی با پول کشورهای خارجی و در سایه ی امنیت نیروهای بین المللی، به جز ملاقات با مشران قوم و صرف چای و نهار کار دیگری در روزهای رسمی انجام نمی دهد و اگر مسوولیت ریاست جمهوری چنین باشد، بسیاری از اربابان سیاسی می توانند با همین شیوه بهتر از کرزی سیاست روزمره ای را به پیش برده و اجرا نمایند.
متاسفانه همین دید و روحیه سبب شده که برخی از  نامزدان یک شبه تصمیم به نامزد شدن گرفته و به طور ناگهانی و بدون شناخت از معاونان خود به انتصاب آنان اقدام کرده اند. نبود یک طرح تدوین شده از سوی هیچ یک از نامزدان و راهکارهای کلی ‌و بدون در نظر داشت دلایل منطقی و قابل قبول نشان از بی برنامگی نامزدان موجود می باشد. این  نامزدان با الگوپذیری از شیوه ی آقای کرزی به این باور اند که رییس جمهور فقط با وعده های بدون عمل،‌ معامله، ‌احساسات،‌ رشک، ‌فرمان های بدون ضمانت اجرایی و تفرقه افگنی سیاسی، می تواند برای چندین سال به عمر سیاسی خود ادامه دهد.
اما این که آینده ی این سرزمین،‌ مردم و کشور چه خواهد شد، به او هیچ ربطی ندارد. با این وصف می توان گفت که آقای کرزی هر چند خود یکی از نامزدان است، اما کارنامه ی او بدآموزی های زیادی را برای دیگر نامزدان به همراه داشته است و اکنون به آن تمسک می شود.